Turkse gehaktballetjes met komkommer in tomatensaus

Moeilijke eters vind je niet bij ons. Wel ongeduldige; want honger hebben ze altijd, die jongens van mij. Ze trekken de lepel uit je hand (die van 1), krijgen een driftbui (die van 3) of ze nemen veel te grote happen (die van 46). En dat laat zo zijn sporen na.

Ikzelf maak er in de haast sowieso een zootje van: pure onhandigheid van mijn kant. Maar ach ik heb een excuus, toch? Rennen, vliegen en draven - van het werk, via de crèche - naar huis, jongens uitladen… Ik ben al blij als mijn hoofd er nog op zit. In ieder geval: een ontplofte bom laat minder rommel achter!

Wie het eerst thuis komt, begint met koken, dus met enige mazzel is manlief voor mij gearriveerd, staan er pannen op ’t vuur en schalen in de oven. Zo niet, dan maar tv aan – om ’t gepeupel in toom te houden - en zelf in de weer. Een opmerkzame gast treft dan fijngetrapt aardappelkruim in het hoogpolig tapijt of signaalrode klodders bolognesesaus op de groene stoelen. Pasta kan zomaar onder het tafelblad plakken en paarse spetters bietennat sieren nog immer de eens in ‘pluisje’ gestuukte muur. En de keuken? Die completeert het palet met morsige toefen in alle kleuren van het avondmenu.

Rommelig. Dat zijn we nu eenmaal bij ons. We kliederen wat aan. Vanavond met snelle ballen op z’n Turks, met komkommer en in een tomatensaus. U snapt: da’s vragen om ellende! Mijn variant op dit frisse recept voor vier is gelukkig niet alleen snel bereid, maar ook snel verorberd. Heb ik na het eten tenminste nog tijd over om te natafelen (lees: poetsen, boenen, vegen, bikken, schrobben, dweilen, of delegeren, mijn favoriet).

Kneed het gehakt met ei, paneermeel, mosterd, zout, peter en paprika en draai balletjes ter grootte van walnoten. Bak de balletjes in acht minuten rondom bruin in de olie en leg ze op een bord. Voeg uisnippers, komkommerblokjes en hamreepjes aan het bakvet toe en na vijf minuten de gehaktballetjes plus de tomaten, oregano, zout, peper en worcestershiressauce. Bind het gerecht na tien minuten stoven met een papje van de wijn en het maïzena en eet de ballen met rijst en een groene salade.

Ingrediënten
400 gr gehakt
1 ei
3 el paneermeel
tl mosterd
zout
peper
1 tl paprikapoeder
3 el olie
Gesnipperde ui
Komkommer in blokjes, zaadjes verwijderd
500 gr tomaten uit blik
Pakje hamreepjes
1 theelepel oregano
1 tl worcestershiresauce
1 el maïzena
1/2 dl droge witte wijn

Bekentenissen…

Mijn moeder kon hem niet luchten of zien. Ze vond hem oubollig en pompeus. En zonder bijbedoelingen vertrouwde ze me ooit toe gewoon niet van zijn kleurtje te houden. Zodoende heb ik hem het grootste deel van mijn leven niet gekend, ik wist simpelweg niet van zijn bestaan. ‘En geef nou zelf toe, Tien: Hij is toch volkomen onaantrekkelijk?’ meende ze oprecht, toen ik haar vroeg naar het hoe en waarom. ‘Met zijn opzichtige uiterlijk, zijn bolle wangen en dat harde pantser …Ik snap werkelijk niet wat je in hem ziet!’ Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan, en omdat ik altijd al te boek stond als een avonturier en perse alles zelf moest ervaren, kon ik op een dag de verleiding niet weerstaan. Sindsdien ben ik verkocht.

Ik ben niet zijn enige bewonderaar. Tallozen gingen mij voor en zullen mij volgen. De laatste tijd lijken de liefhebbers overal om me heen op te duiken. Ze gebruiken namen als acorn, hubbard, buttercup en zelfs turkse muts. Sommigen nemen hem puur ter decoratie. Ze zetten hem bij donkere dagen met een paar soortgenoten - liefst verschillend van formaat en divers van tint - als portiers bij de deur. Zijn er kinderen in het spel? Dan worden ze zelfs getrimd; ze laten hun tanden zien en vlammen dansen in hun ogen.

Als echte fan etaleer ik hem niet. Ik geeft hem warmte, koestert zijn smaak, vul hem aan en pep hem op tot al zijn zachtheid vrijkomt en me troost geeft in koude dagen. Hij biedt mijn kinderen een zoete verantwoorde eerste smaakervaring. En zonder dat mijn lief hem kent bij naam, zorgt hij met de juiste twist voor een stevige oppepper op een doordeweekse dag, en voor een flinke portie romantiek in het weekend. En mijn moeder? Die moet schoorvoetend bekennen, dat ze zich flink op hem verkeken heeft. Maar vooralsnog vinden al hun ontmoetingen buitenshuis plaats.

Wie het nog meer doen met pompoen? Nigella Lawson, Sylvia Witteman, Ainsley Harriot, Karin Luiten en zelfs Onno Kleyn heb ik kunnen betrappen. Maar mijn favoriete gebruiker is de Amerikaan, die ik ontdekte bij de afgeschreven boeken in de bieb. Natuurlijk wil ik jou zijn toepassing niet onthouden, maar ik wil hem ook zeker niet te grabbel gooien. Dus je ontvangt het recept alleen op aanvraag. Wees er snel bij… anders zijn je vriend(inn)en je voor!